Intervieuw met Dorien en Peter in het ND van 26 maart

Auteur: Lia
Publicatie Datum: 25 maart 2022

Dorien en Peter verloren hun partners. ‘Alsof de helft van mijn lijf was losgescheurd’. Hoe verder? De echtgenoot van Dorien van der Meer overleed in 2016 tijdens een kampeervakantie in Frankrijk. Peter de Groot verloor zijn vrouw een jaar eerder aan kanker. Op verzoek van deze krant spreken ze elkaar over omgaan met verlies en wie je bent na het overlijden van je partner. ‘Het was alsof de helft van mijn lijf was losgescheurd.’ De sfeer in de huiskamer van Peter de Groot (49) in Gouda is een tikkeltje afwachtend. En dat is niet gek, want Peter ontmoette zijn gast Dorien van der Meer (50) uit Zetten vijf minuten geleden voor het eerst. Hij schenkt koffie voor haar in. Vandaag gaan ze met elkaar in gesprek over het verlies van hun partners. Peters zoon Wim, de oudste van zijn vier jongens, staat op het punt te vertrekken. Vanaf de bank luistert Dorien met over elkaar geslagen benen en armen licht-geamuseerd naar het korte gesprekje bij de deur van de hal. Ze herkent er wel iets in, vertelt ze. Ook zij is ouder van vier kinderen – drie meiden en een jongen – in nagenoeg dezelfde leeftijdsklasse van 16 tot 25 jaar. Peter en Dorien zijn allebei verbonden aan Samen Alleen, een christelijke lotgenotenvereniging van zo’n zeventig jonge weduwen en weduwnaars. Dorien is er sinds kort voorzitter, en Peter is lid. ‘We zijn met z’n allen alleen, dat schept een band en levert onderling begrip op’, vertelt Peter. ‘Het maakt niet uit in welke fase je zit.’ Dorien knikt instemmend. ‘Als je je partner verliest moet je alles opnieuw uitvinden’, vult ze aan.
.
‘Wie ben jij zonder de partner met wie je jarenlang samenleefde? Hoe ga je nu om met bidden voor de maaltijd? Hoe is je verhouding tot je schoonfamilie? Mag je minderjarige kind wel of niet mee op een reis naar het buitenland? In al die keuzes word je voortdurend geconfronteerd met je veranderde positie.’ ‘Ik werk nu een dag minder per week en heb een hechte band met de jongens. Ineens kreeg ik ook nachtzoenen van de kinderen.’ Peter: ‘Je mist zo de mogelijkheid om met elkaar te kunnen overleggen.’ Dorien: ‘Als je het zelf niet hebt meegemaakt, heb je geen idee hoe ingewikkeld het kan zijn.’ Peter herinnert zich een voorval: ‘Kort na het overlijden van Anieta, zei iemand uit mijn werkkring opgetogen: ‘Ik zie dat je alweer lacht’. ‘Maar wat moet ik dan?’, zei ik. ‘De hele dag huilen?’ Later verloor deze persoon zijn dochter. ‘Pas nu weet ik hoe verlies echt voelt’, zei hij toen tegen mij.’
.
Dorien: ‘De dood hoort bij het leven. Het is niet normaal, maar we hebben ermee te dealen.’ Dorien leerde haar partner Marco kennen op het vwo in Rotterdam. ‘Eerst vond ik hem vervelend, want hij had een grote mond. Hij was groot en kon goed sporten. Alles wat ik niet ben’, vertelt ze met een glimlach. ‘Toch kregen we meer en meer contact. We praatten en discussieerden over van alles. ‘Zelfs als jullie je tanden poetsen staan jullie nog te kibbelen’, zei mijn moeder. Marco was lief en betrouwbaar. Wij waren echte maatjes. We trouwden in 1994.’ Peter ontmoette zijn liefde Anieta tijdens een jongerenvakantie in Oostenrijk in 1994. Hij had niet door dat zij wel wat in hem zag. ‘Dat vertelde mijn zus mij tijdens de vakantiereünie’, klinkt het nuchter. Verliefd was hij niet direct. ‘Dat groeide in de loop van de verkeringstijd. Anieta stimuleerde mij om meer door te pakken in het leven. Ik ben nogal afwachtend’, bekent hij eerlijk. ‘Zij was positief, zorgzaam en huiselijk. Iedereen was altijd welkom. Rust, regelmaat en reinheid telden ook; we hadden altijd een brandschoon huis.’ Dorien: ‘Mijn huwelijk met Marco was liefdevol en stabiel. We deden van alles in de kerk en waren actief op school. Het praten en discussiëren is altijd gebleven. Het schuurde tussen ons vooral als we te weinig tijd aan elkaar besteedden. Dan gingen we samen een weekend weg om elkaar weer te vinden.’ Ze valt even stil. ‘Over de doden niets dan goeds hè?’, merkt ze dan met een bescheiden glimlachje op. ‘Nu ik dit vertel, realiseer ik mij dat het míjn versie van ons huwelijksverhaal is. Marco helpt niet meer om het met zijn versie in te kleuren. Dat blijft frustrerend.’
.
Peter: ‘Anieta en ik vormden een liefdevolle eenheid. Als ik een bakje schroeven nodig had, vroeg ik of ze gezellig meeging naar de Gamma. Soms was het lastig elkaar goed te begrijpen, maar daarin heb ik ook geleerd.’ reanimatie In de zomer van 2016 kreeg het leven van het gezin van Dorien en Marco een dramatische wending. De familie was net aangekomen op een christelijke camping in het midden van Frankrijk. De oudste twee waren niet mee, vertelt Dorien. ‘We waren moe van de lange rit en lagen vroeg op bed in de vouwwagen. Rond half vijf in de ochtend merkte ik dat Marco op een vreemde manier ademhaalde. Ik kreeg geen contact met hem. Ik vroeg onze toen veertienjarige dochter, die wakker was geworden, snel de Nederlandse buurman te waarschuwen.’ Hij bleek een hartstilstand te hebben, maar reanimatie hielp niet meer. Na anderhalf uur werd Marco doodverklaard door een toegesnelde arts. ‘Het was alsof de helft van mijn lijf was losgescheurd. Ik belde mijn vader, hij beloofde zo snel mogelijk te komen. De zon kwam inmiddels op. Er was een nieuwe werkelijkheid ontstaan. Wat voelde ik mij boos: ‘Dit flik je me niet, om er zo tussenuit te gaan.’ Die nacht kreeg ik zo’n sterk verlangen Marco achterna te gaan, naar de plek toe waar hij nu was. Maar dat kon ik niet doen: ik moest voor de kinderen zorgen. Op dat moment zette ik de knop om en koos voor het leven.’
.
‘Vanaf het begin ben ik als een leeuwin voor de kinderen geweest. Iedereen vond het zo schokkend voor ze dat ze hun vader hadden verloren.’ Peter heeft ingespannen geluisterd. ‘Wat een heftig verhaal. Ik vind dat je het goed kunt vertellen’, verzucht hij. Zijn gezin kreeg in april 2015 met ongeneeslijke ziekte te maken. ‘Anieta kreeg pijn in haar onderbuik en ging naar de dokter. Het bleek uiteindelijk uitgezaaide kanker in het buikvlies te zijn, te agressief om te behandelen. De artsen gaven haar nog maximaal drie maanden. We werden naar huis gestuurd, waar ze zou komen te overlijden.’ Dorien valt in: ‘Hoe was dat om aan de kinderen te vertellen?’ Peter: ‘Er viel moeilijk over te praten, de kinderen zijn heel gesloten. Ook nu nog. Af en toe komt er wat boven.’ Dorien: ‘Moesten ze niet huilen?’ Peter: ‘Nee, maar wel op het moment dat Anieta overleden was en de kist definitief dicht ging. Anieta kende vlak voor haar overlijden een geestelijke strijd. Ze voelde zich te zondig om God te ontmoeten. En schuldig dat ze de jongens niet tot volwassenheid kon brengen. Dat heeft het proces zwaarder gemaakt. ‘Peet, lees uit de Bijbel’, verzocht ze me. Ik heb de halve nacht uit de Bijbel voorgelezen. Ze wist niet waar ze het zoeken moest om rust te vinden. Totdat we bij Psalm 37 uitkwamen en lazen: ‘Verlustig u met blijdschap in den HEER; Dan zal Hij u in liefd’ en gunst aanschouwen, U schenken, wat uw hart van Hem begeer’. Daarna kon ze in rust sterven.
.
Na haar overlijden overviel mij een leegte. Drie weken deed ik niks. Ik treurde en dacht na. Het hoefde voor mij allemaal niet meer. Aan mijn ouders, die verderop in de wijk wonen, heb ik veel steun. Als ik het ‘s avonds laat niet meer zie zitten, loop ik gerust nog naar mijn vader toe en staan we lang te praten.’ Mede dankzij zijn ouders lukte het Peter om zijn werk en zorg voor de kinderen te combineren. ‘Mijn moeder ving de jongste op, als hij uit de basisschool kwam.’ Ook kwam er ruimte voor vakantie. ‘Anieta had een goede vriendin, met net zo’n gezin als wij. We gingen vaak samen op vakantie en dat is ook na haar overlijden zo een tijd doorgegaan.’ Dorien: ‘Hoe was dat, op vakantie zónder Anieta? Ik vond zulke momenten het zwaarst.’ Peter: ‘Ik ook. Wij gingen dan naar een vakantiepark en de kinderen trokken veel met elkaar op. Dan voel je je wel eens het vijfde wiel aan de wagen. Het blijft bijzonder dat dit mogelijk was. Zij hebben daarmee een offer voor ons gezin gebracht.’
.
Juist op heel gewone momenten ervaart Peter het gemis van Anieta. ‘Bijvoorbeeld als we als gezin onderweg een broodje bij Bakker Bart eten. Zoiets kan mij in huilen doen uitbarsten, omdat Anieta er dan niet bij is. Ik was nooit zo emotioneel, maar nu weet ik wat ik mis’, zegt Peter, terwijl hij de tranen uit zijn ogen veegt. Dorien knikt en zegt: ‘Dat gezamenlijke verleden moet je een plek zien te geven. Marco is er niet meer en de Dorien van toen ook niet meer. Mijn leven is sinds zijn overlijden zo veranderd. Het eerste jaar werkte ik nauwelijks. Ik probeerde vooral overzicht te krijgen – ook praktisch, denk aan de administratie – en er vooral te zijn voor de kinderen. Alle emoties lopen daar dwars doorheen. Het wordt nu wel wat minder, maar vooral kort na zijn overlijden voelde ik mij kwetsbaar. In de kerk wilde ik het liefst achterin zitten.’ Peter: ‘Ik deed in het begin boodschappen in een andere plaats, want ik wilde geen bekenden tegenkomen, anders moest ik steeds weer het hele verhaal vertellen.’ Dorien: ‘Ik vond het juist wel fijn om erover te vertellen, dat hielp om wat er zo plotseling gebeurd was te kunnen duiden. Ik merkte dat ik in relatie tot familie, vrienden en de kerk heel erg op zoek was naar antwoord op de vraag: ‘Wie ben ik dan zonder hem?’. Ik herken wat Peter net zei over je het vijfde wiel aan de wagen voelen op vakantie. Toen ik in de coronatijd online de bijbelkring volgde, ben ik snel gestopt. Ik kon niet tegen al die stellen naast elkaar op de bank op het scherm. Laatst ben ik met een stel uit eten geweest.
.
Zij hebben Marco niet gekend. Toch konden we over hem praten. Fijn, dat dit ook kan, dacht ik. Emotioneel gezien ben ik eenzaam geweest, merkte ik. Daarom ben ik op zoek gegaan naar lotgenoten. De nieuwe Dorien durft meer risico’s te nemen, want ik heb immers de ergste nachtmerrie meegemaakt die je kunt bedenken. Ik wil niet in het oude blijven hangen. Ik heb een pup in huis genomen; gezellig, ook voor de kinderen. En als iemand klaagt over de regen, denk ik al gauw: ‘Waar gaat dit over joh?’, daar maak ik me echt niet druk om.’ nachtzoenen Peter: ‘Anieta zorgde altijd voor de kinderen. Te veel denk ik, achteraf. Ik had daar meer aan moeten doen en heb dat nu geleerd. Ik werk nu een dag minder per week en heb een hechte band met de jongens. Ineens kreeg ik ook nachtzoenen van de kinderen.’
.
Dorien: ‘Vanaf het begin ben ik als een leeuwin voor de kinderen geweest. Iedereen vond het zo schokkend voor ze dat ze hun vader hadden verloren. Een vader is natuurlijk onvervangbaar, maar ik heb hen afgeschermd voor alle reacties. Zo konden ze het in hun eigen tempo verwerken. Het verdriet van je kinderen zien, doet pijn.’ Dorien: ‘Marco en ik hebben voluit samen geleefd en veel gedaan als gezin, met vakanties en uitstapjes. Al was het maar even met elkaar naar de Ikea gaan. Het meest mis ik het kopje koffie samen op de bank op zaterdagavond, want dat wijst op de vanzelfsprekendheid dat hij er altijd was.’ Peter knikt instemmend. ‘Anieta en ik hadden vaker samen uit eten moeten gaan, denk ik achteraf. Daar hielden we van, maar financieel gezien kon het niet altijd. Ik had liever een meubelstuk minder gekocht en was dan van die besparing vaker uit eten gegaan.’ Tussendoor informeert Dorien: ‘Was de koffie al klaar, Peter?’ Hij verontschuldigt zich en loopt naar de keuken voor de koffiekan. Dorien: ‘Ik heb geleerd het eerst goed te hebben met mijzelf voordat ik aan een nieuwe relatie wilde denken. Ik sta daar inmiddels zeker voor open. Een tweede Marco vind ik niet, maar dat hoeft ook niet. Ik had een tijd een relatie, maar die is beëindigd. Er zijn niet veel mensen die zo jong hun partner verliezen, de markt is niet groot. Vaak zijn mensen gescheiden, daar zit dan een lelijk verhaal achter. Bij ons had niemand schuld aan het overlijden van Marco.’ Peter: ‘Het lijkt mij zwaar als ik alleen blijf als de kinderen uit huis zijn. Of ik al aan een nieuwe relatie toe ben weet ik niet,

De link om het evt in de krant te kunnen lezen, met de foto’s
www.nd.nl/leven/leven/1116172/alles-nieuw-uitvinden-na-verliezen-partner-als-je-het-zelf-ni

4 Reacties

  1. Wat een herkenning in dit stuk, zo is het echt.
    Je eigen opnieuw ook leren kennen.
    En een weg weer zoeken met vallen en opstaan, om verder te gaan.
    Alles is dan anders, niets meer hetzelfde.
    Je bent gedeukt/beschadigd, dat je man of vrouw van je af is gescheurd.
    Mooi Dorien en Peter, dat jullie je zo kwetsbaar opgesteld hebben in het interview.

  2. Wat een leuke foto van jullie en een herkenning! De vakanties, dat je als een leeuwin bent voor de kinderen, het eerst zelf goed wilt hebben en jezelf opnieuw ontdekt. Ik ben zeker ook veranderd door het overlijden van René maar kan inmiddels zeggen dat ik er niet alleen armer van geworden ben.
    Bedankt voor het delen van jullie verhaal Dorien en Peter! En tot sprekens!

    • Wat een mooi interview en leuke foto’s in het ND. Fijn om te lezen zoveel herkenning in opnieuw jezelf leren kennen en een weg zoeken in de nieuwe situatie.ja ik ben er ook door veranderd Voor mij heel herkenbaar dat onverwachts je leven op zijn kop staat… En je denkt dit kan niet waar zijn net een baby van 4 weken en ineens alleen
      Bedankt voor jullie verhaal!

  3. Goed dat het ND aandacht geeft aan de impact van het overlijden van je man of vrouw op jonge leeftijd. Wie weet zijn er nog ND-lezers die binnenkort lid gaan worden van Samen alleen.
    Mooi onder woorden gebracht hoe jullie het beleefd hebben, Peter en Dorien! Het lijkt me best spannend, omdat kinderen, familie, schoonfamilie, vrienden, gemeenteleden enz. er allemaal in kunnen mee-lezen. Kan ook weer gevoelens en gedachten bij hen oproepen. Om je kwetsbaar op te stellen is moed nodig maar je kunt er zo anderen weer mee helpen. Ik heb de pagina’s uit de krant apart gelegd en ga ze bewaren. Bedankt!

Een reactie versturen

Aankomende evenementen

Inloggen website

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.